Regen en Corona-deadline hangen boven eerste Oostenrijkse col

Gepubliceerd op vrijdag 16 juli 2021 in Tirol/Trentino 2021

De benen doen niet echt zeer, maar trappen gaat moeizaam. De 23 kilometer lange klim naar Kühtaisättel is duidelijk andere koek dan de Tankenberg of de Holterberg; mijn benen moeten wennen aan het echte werk. Dat ik vannacht met de auto bijna duizend kilometer naar Innsbruck ben gereden helpt niet mee. Daar zijn de benen níet sterker door geworden en vanwege het ontbreken van nachtrust sta ik donderdag eigenlijk totaal vermoeid aan het vertrek. Maar ik moet (en zal)!

Corona heeft een bom onder veel vakanties gelegd en dreigt dat door twee avondjes Dansen met Jansen ook onder die van mij te doen. Lang lijkt er niets aan de hand en zijn Nederlanders gewoon welkom in Oostenrijk en Italië, maar de situatie staat inmiddels op scherp. Nederland kan zomaar rood kleuren op de Corona-lapjeskaart van de Europese Commissie en dat betekent dat landen ervoor kunnen kiezen ons Hollanders niet meer toe te laten. Ik neem het zekere voor het onzekere en wil zo snel mogelijk in Italië zijn. In de nacht van woensdag op donderdag zit ik dus in de auto richting Oostenrijk, terwijl ondertussen mijn afgenomen speeksel en snot wordt gecontroleerd op aanwezigheid van COVID-19. Vertrek ik later, dan ben ik sowieso te laat.

Dat zit zo. Wil je Oostenrijk binnen als Nederlander, dan kan dat op mijn moment van reizen zonder probleem als je bijvoorbeeld volledig gevaccineerd bent óf wanneer je negatieve PCR-test niet ouder is dan 72 uur. Dezelfde criteria worden door Italië gehanteerd, alleen mag je test daar niet ouder dan 48 uur zijn. En daar schuilt voor mij het probleem. Ik ben op woensdag om 14.00 uur getest, dus ik moet op vrijdag voor dat tijdstip de Italiaanse grens gepasseerd zijn. Eitje zou je zeggen, maar mijn fietsroute start in Oostenrijk. En hoewel er vast niemand bovenop de Timmelsjoch te controleren staat, toch better safe than sorry!

Als ik donderdag op de fiets stap is mijn testresultaat nog niet bekend. Maar omdat er op de Fernpass tussen Duitsland en Oostenrijk geen grenscontrole bleek te zijn (op andere dagen steekproefsgewijs wel, schijnt), ben ik nog niet vertraagd. Wel ben ik moe, heb ik niet heel veel gegeten en heb ik bovendien geen reepjes, gelletjes, Dextro of bananen bij me. De bidons zijn gevuld, daar is alles wel mee gezegd. Geen probleem, gewoon prima voortekenen voor een zware dag. Oja, het regent!

Ik moet donderdag een eerste zware bergpas over om vrijdag op tijd aan de Italiaanse grens te zijn. Er rest mij geen andere keuze dan te openen met Kuhtaisättel, en dat is bepaald geen kleintje. Hoewel ik hem van de andere kant fiets is de klim bekend van de Ötztaler Radmarathon. Dan beklimmen veel beter getrainde klimmers dan ik liefst vier reuzencols op één dag. Veel ambities sneuvelen dan vaak al op de eerste col van de dag: Kühtai. Die is van mijn zijde niet overdreven zwaar, maar wel erg onregelmatig en met stramme benen gewoon moeilijk. Ik zit al snel op mijn lichtste verzet als ik stroompjes met regenwater onder me door zie komen. Aan de regen is geen houden aan en hoe goed ik me ook in laagjes heb gekleed, alles zal later in het hotel zeiknat zijn. Ook de bepakking blijkt het daar niet droog te hebben gehouden.

In dat hotel worden schoenen én handschoenen te drogen gelegd op een verwarming die eigenlijk vooral voor ski-schoenen in de garage is geïnstalleerd. Arm -en beenstukken nemen een verwarming op de hotelkamer in beslag, terwijl shirts en jasjes elders hangen uit te druppelen. Na een warme douche, een uurtje onder de deken én een gerecht met uiteraard wienerschnitzel (en alkoholfrei) besluit ik de dag vroeg op bed. Mijn testresultaat blijkt negatief, maar ook een uur eerder geadministreerd dan afgenomen. Dat is dus een uurtje minder op het toch al strakke schema voor vrijdag. Dan wacht me de Timmelsjoch: 35 kilometer trappen naar 2500+ meter, voor 13.00 uur.

AUS/ITA01 - Kühtaisattel 🇦🇹⛈🥶donderdag 15 juli 2021 om 12:11
Afstand73.05 km
Hoogteverschil1.980 m
Tijd4u 30m
Kudos56