Zware dag in een gebied vol tunnels waar je niet door mag

Gepubliceerd op woensdag 30 augustus 2017 in Raalte - Rome 2017

Zinnetjes met de woorden gewoon, simpel en even - of een verbastering daarvan - zijn het ergst. Op het werk zeg ik steevast dat men hun zin opnieuw mag formuleren als er één van die woorden in zit. Want altijd is datgene waar het om gaat, niet gewoon, niet simpel en vaak ook niet eventjes gedaan. Toch betrap ik mezelf ook af en toe op het gebruik van deze woorden. Ze moeten de tegenpartij in een gesprek overtuigen om toch mee dezelfde kant op te gaan. Maar in de uitvoering kom je dan toch altijd bedrogen uit.

Als ik woensdagochtend in Genoa vertrek verder richting Rome, hoef ik gewoon, simpel en alleen maar even de kustlijn tot aan La Spezia te volgen. Een onderneming die dus gedoemd is om te mislukken en dat dan ook hopeloos doet. De uitvoering is exact wat ik had kunnen verwachten door zulke woorden op te nemen in mijn plannen. En het was ook nog eens een heel zware dag om met zulks een slecht plan op de proppen te komen. Ik heb echt afgezien en het initiële plan zelfs voortijdig gestaakt. La Spezia niet gehaald, zelfs nog niets van Cinque Terre gezien. Op mijn hotelkamer slaap ik eerst een uur alvorens ik onder de douche stap. Helemaal leeg.

Gewaarschuwd was ik vooraf al voor Apennijnen en Toscane, geen meter vlak. Door langs de kustlijn naar beneden af te zakken hoopte ik de Apennijnen echter voor een groot stuk te kunnen vermijden. Misschien doe ik dat ook wel, maar het gedeelte dat ik wel meepak is mede bepaald door het extreem warme weer, loodzwaar. En het is hier goed de weg zoeken, want wil ik ook echt wat van de kustplaatsjes zien, is het volgen van de SS1/SP1 (Via Aurelia) niet voldoende. Als de Aurelia landinwaarts afbuigt, sla ik woensdag af richting kust. Om van daaruit weer een mooie weg te zoeken, maar dat valt allerminst mee en alle mooie wegen gaan hier de lucht in zo lijkt het.

Waar ik de benen overigens vandaan haal mag Joost weten hoe. In twee weken tijd heb ik qua benen nog geen slechte dag gehad. Natuurlijk was het op de Grimselpas wat minder, maar dat je echt niet vooruit te branden bent heb ik deze trip nog niet meegemaakt. Gister kwam dicht in de buurt. Eigenlijk stribbelde mijn hele lijf een beetje tegen en ik heb het idee dat de hitte nu toch zijn tol begint te eisen, maar die benen blijven maar gaan. Dat gaat uiteraard niet met dertig per uur (ook niet op het vlakke), maar ze blijven in beweging. Voorafgaand aan deze onderneming heb ik veel gelezen over wat je zou moeten doen bij een slechte dag of in tegenslag en de belangrijkste tip is om te blijven doorgaan, hoe langzaam ook. Als je in een uur maar tien kilometer opschiet, ben je verder dan dat je een uur lang niet hebt gefietst.

Mooie theorie natuurlijk, maar die ging woensdag voor mij niet helemaal op. Na ongeveer vijftig kilometer fietsen sta ik met mijn fiets voor de Strada Galeria, en daar mag je met de fiets dus niet door. Donkere tunnels langs de kust die door middel van stoplichten telkens eenrichting zijn. Bij de eerste van die tunnels keer ik nog om en pak ik de route over de bergen. Het kost me bijna tien kilometer fietsen en vijfhonderd hoogtemeters voordat ik beneden aan de kustlijn bij weer zo' n tunnel sta. Ik ben op dat moment al redelijk kapot aan het gaan en pieker er niet over opnieuw terug over de bergen te moeten. Ik duik de tunnels in, zie geen hand voor ogen maar kan me dankzij mijn verlichting redden en heb aan de andere kant een omweg van zeventien kilometer bespaard. Slles heel gebleven, maar dit doe ik niet nog eens.

Ik vrees echter dat de weggetjes die me langs Cinque Terre moeten leiden uit soortgelijke bochten, klimmetjes en tunnels bestaan. En omdat ik niet zo veel zin heb om dergelijke onverstandige en onverantwoorde capriolen uit te hoeven halen enerzijds, en ik toch een beetje zuinig moet zijn op mijn lichaam anderzijds, zeg ik: het zal allemaal wel met dat Cinque Terre. Hartstikke leuk met de auto of het treintje waarschijnlijk, met de fiets is het wel even een ander verhaal. Heel leuk voor de mensen die het wel hebben gezien en daar waarschijnlijk zeer terecht vol bewondering over praten, ik pas. Vandaag zo snel mogelijk terug naar de SS1, La Spezia aanhouden en vervolgens gewoon, even en simpel via de kustlijn uitbollen naar Pisa.

Afgestreepte cols

30 Aug 2017
Ruta di Camogli
266m
30 Aug 2017
Monte Cucco
199m
Romeride Day 14 - Levantowoensdag 30 augustus 2017 om 08:40
Afstand102.2 km
Hoogteverschil1.643 m
Tijd5u 34m
Kudos36